In de moderne textielproductie en industriële toepassingen is polyestervezelgaren een van de synthetische vezelmaterialen geworden waar de hoogste vraag naar is vanwege de uitstekende fysieke structuur en chemische stabiliteit. Om de gewenste kwaliteitsnormen te bereiken bij het daaropvolgende weven, verven en verwerken van kleding, is een diepgaand begrip van de belangrijkste technische parameters en fysieke modificatiemechanismen van garen van polyestervezels is de sleutel tot het oplossen van veelvoorkomende kwaliteitsproblemen zoals vervorming van de stof, onvoldoende sterkte en ongelijkmatig verven.

Vergelijking van kernfysische parameters en kwaliteitsindicatoren

De uiteindelijke fysieke eigenschappen van polyestervezelgaren worden voornamelijk bepaald door de oriëntatie en kristalliniteit van de macromoleculaire ketens. Onder verschillende spin- en trekprocessen vertoont het garen duidelijk verschillende mechanische eigenschappen. Het volgende is een directe vergelijking van de kernspecificaties en fysieke parameters van veel voorkomende soorten polyestervezelgaren in de industriële productie:

Zoals blijkt uit de parametervergelijking, hebben de breuksterkte en rek een directe invloed op de mate van breuk van het garen tijdens het weven. Industrieel garen met hoge sterktegraad, met zijn ultrahoge breuksterkte (groter dan 6,5 gpd) en extreem lage thermische krimp, kan effectief voldoen aan de eisen van industriële filtratie en skeletmaterialen onder hoge belasting en hoge wrijving. Aan de andere kant bezit DTY, verwerkt door texturering, een uitstekend elastisch herstel en volume, wat de kreukweerstand en dimensionele stabiliteit van stoffen aanzienlijk kan verbeteren.

Structureel stabiliteits- en vervormingscontrolemechanisme

Bij de daadwerkelijke textielverwerking is vervorming van stof of tape veroorzaakt door hitte een belangrijke reden voor de toename van het aantal defecten. polyestervezelgaren heeft een heldere glasovergangstemperatuur (rond de 80 tot 90 graden Celsius) en een smeltpunt (rond de 250 tot 260 graden Celsius).

Wanneer polyestervezelgaren wordt blootgesteld aan omgevingen met hoge temperaturen, hebben de polymeerketens in het amorfe gebied, die zich oorspronkelijk in een uitgerekte toestand bevonden, de neiging om te krullen, wat macroscopisch resulteert in thermische krimp. Daarom moet bij de daaropvolgende verwerking de interne restspanning worden geëlimineerd door middel van een strikt thermohardingsproces (meestal gecontroleerd op 180 tot 200 graden Celsius). De krimp in kokend water van het door hitte gefixeerde garen kan tot een minimum worden beperkt, waardoor wordt verzekerd dat het afgewerkte weefsel na herhaald wassen en strijken op hoge temperatuur nog steeds een perfecte vlakheid en maatvastheid kan behouden.

Vochtherwinning en verftechnologie met microporiën

De moleculaire structuur van polyestervezelgaren is extreem strak en mist hydrofiele groepen, dus de standaard vochtopname bedraagt slechts 0,4% tot 0,8%. Hoewel deze natuurlijke hydrofobe eigenschap het garen uitstekende sneldrogende, schimmelbestendige en vlekbestendige eigenschappen geeft, vergroot het ook de moeilijkheidsgraad van het verven.

De technische weg om de problemen van onvolledig verven en slechte kleurvastheid van polyestervezelgaren op te lossen, ligt in het beheersen van de temperatuur van de verfvloeistof. Er moeten dispersiekleurstoffen worden gebruikt en het verven moet worden uitgevoerd in een omgeving met hoge temperatuur en hoge druk van 130 graden Celsius. Bij deze temperatuur worden de openingen tussen de moleculaire ketens van polyester groter, waardoor kleine verspreide kleurstofdeeltjes soepel in de vezel kunnen diffunderen. Om de vochtopname en de zweeteliminatie verder te optimaliseren, wordt momenteel op grote schaal gebruik gemaakt van de profieldwarsdoorsnede-spintechnologie (zoals kruis- of Y-vormige dwarsdoorsneden) om het capillaire effect van fijne buizen te gebruiken om een ​​snelle vochtgeleiding en -afvoer te bereiken zonder de hydrofobe aard van het garen te veranderen.

Fysieke parameters en industriële toepassingsanalyse van polyestervezelgaren met hoge specificaties

In de moderne textielproductie en industriële toepassingen is polyestervezelgaren een van de synthetische vezelmaterialen geworden waar de hoogste vraag naar is vanwege de uitstekende fysieke structuur en chemische stabiliteit. Om de gewenste kwaliteitsnormen te bereiken bij het daaropvolgende weven, verven en verwerken van kleding, is een diepgaand begrip van de belangrijkste technische parameters en fysieke modificatiemechanismen van polyester fiber yarn is the key to solving common quality problems such as fabric deformation, insufficient strength, and uneven dyeing.

Vergelijking van kernfysische parameters en kwaliteitsindicatoren

De uiteindelijke fysieke eigenschappen van polyestervezelgaren worden voornamelijk bepaald door de oriëntatie en kristalliniteit van de macromoleculaire ketens. Onder verschillende spin- en trekprocessen vertoont het garen duidelijk verschillende mechanische eigenschappen. Het volgende is een directe vergelijking van de kernspecificaties en fysieke parameters van veel voorkomende soorten polyestervezelgaren in de industriële productie:

Zoals blijkt uit de parametervergelijking, hebben de breuksterkte en rek een directe invloed op de mate van breuk van het garen tijdens het weven. Industrieel garen met hoge sterktegraad, met zijn ultrahoge breuksterkte (groter dan 6,5 gpd) en extreem lage thermische krimp, kan effectief voldoen aan de eisen van industriële filtratie en skeletmaterialen onder hoge belasting en hoge wrijving. Aan de andere kant bezit DTY, verwerkt door texturering, een uitstekend elastisch herstel en volume, wat de kreukweerstand en dimensionele stabiliteit van stoffen aanzienlijk kan verbeteren.

Structureel stabiliteits- en vervormingscontrolemechanisme

Bij de daadwerkelijke textielverwerking is vervorming van stof of tape veroorzaakt door hitte een belangrijke reden voor de toename van het aantal defecten. polyestervezelgaren heeft een heldere glasovergangstemperatuur (rond de 80 tot 90 graden Celsius) en een smeltpunt (rond de 250 tot 260 graden Celsius).

Wanneer polyestervezelgaren wordt blootgesteld aan omgevingen met hoge temperaturen, hebben de polymeerketens in het amorfe gebied, die zich oorspronkelijk in een uitgerekte toestand bevonden, de neiging om te krullen, wat macroscopisch resulteert in thermische krimp. Daarom moet bij de daaropvolgende verwerking de interne restspanning worden geëlimineerd door middel van een strikt thermohardingsproces (meestal gecontroleerd op 180 tot 200 graden Celsius). De krimp in kokend water van het door hitte gefixeerde garen kan tot een minimum worden beperkt, waardoor wordt verzekerd dat het afgewerkte weefsel na herhaald wassen en strijken op hoge temperatuur nog steeds een perfecte vlakheid en maatvastheid kan behouden.

Vochtherwinning en verftechnologie met microporiën

De moleculaire structuur van polyestervezelgaren is extreem strak en mist hydrofiele groepen, dus de standaard vochtopname bedraagt slechts 0,4% tot 0,8%. Hoewel deze natuurlijke hydrofobe eigenschap het garen uitstekende sneldrogende, schimmelbestendige en vlekbestendige eigenschappen geeft, vergroot het ook de moeilijkheidsgraad van het verven.

De technische weg om de problemen van onvolledig verven en slechte kleurvastheid van polyestervezelgaren op te lossen, ligt in het beheersen van de temperatuur van de verfvloeistof. Er moeten dispersiekleurstoffen worden gebruikt en het verven moet worden uitgevoerd in een omgeving met hoge temperatuur en hoge druk van 130 graden Celsius. Bij deze temperatuur worden de openingen tussen de moleculaire ketens van polyester groter, waardoor kleine verspreide kleurstofdeeltjes soepel in de vezel kunnen diffunderen. Om de vochtopname en de zweeteliminatie verder te optimaliseren, wordt momenteel op grote schaal gebruik gemaakt van de profieldwarsdoorsnede-spintechnologie (zoals kruis- of Y-vormige dwarsdoorsneden) om het capillaire effect van fijne buizen te gebruiken om een ​​snelle vochtgeleiding en -afvoer te bereiken zonder de hydrofobe aard van het garen te veranderen.